හටනොගත් මනස

හටනොගත් මනස


විශ්වයේ පරම සත්‍යක් ඇත, එය අප්පතිට්ඨිත විඤ්ඤාණයකි....

ඒ විඤ්ඤාණය තුල අවිද්‍යාව නම් මායාව උප විඤ්ඤාණ සකසයි, එහි පුද්ගල දෘශ්ටියෙන් විඤ්ඤාණ කයක් සාදයි, එහි මස් කයක් සාදයි, උප විඤ්ඤාණය ලෙස නම් කරන්නෙ මායා විඤ්ඤාණයයි..

මම මේ උප විඤ්ඤාණයේ මායාව දැකීමට සකස් නොවන මනසක නිරෝධය අත් දැක්කේය,ඒ නිරෝධයෙන් පසු මට මනස මේ ලෝකය සියල්ලම ඇතිවීම තුළම නැතිවී යන සකස් නොවන ස්වභාවය නිසා ශූණ්‍ය බව වැටහුණි..ඒවාට රාග ද්වේශ මෝහ නැවතුණි, ඒවා සමග ගැටීමට ඇලීමට තියා මෙතනත් නැති එතනත් නැති ස්වභාවයක් මම යැයි දැක්ම අතුරුදහන් විය..කර්ම සකස් වීම අවසන් විය..භවය අවසන් විය...
මෙය මනෝමුලික බව දැක සිටියෙමි.
ඇහැට කිසි දෙයක් පෙනිලා නෑ, කනෙන් තමයි සියල්ල සකස් කර ගත්තෙ කියලා ඇහුණාම ඒක පැහැදිලියි වුණා.

මොකද අපි පොඩි කාලෙ ගත්ත සියලුම හඩ වල් වැඩිහිටියන් අපිට දුන් සංඥා අනුව අපි දේවල් කනෙන් අරන් ,ඇහැට පෙනුනා කියලා හදා ගත්ත, නමුත් අද මා ඒ ඒ සියලු දේ හදුනා ගනිද්දී ඒ ඒ දේට ආවේනික ශබ්දයක් අර ගෙන ඒ ශබ්දය ඇසෙන විටම එයට අදාල මනෝ රූපය මනසේ මවා ගනී, එය රූපයක් බැවින් එය ඇසින් ගත්තා යැයි හැගෙමින් තිබුණත් එය එසේ නොවේයයි දැනේ, එය එසේනම් මම කිසි දිනක ඇසින් දැක නැත,"කනින් අසා මනසින් දැක ඇත" ,එහෙනම් මෙය මනෝ මූලික ලෝකයක් බව පැහැදිලිය.
දිවෙන් දැනුණ රසය පවා තිත්ත රස පැණි රස යැයි කනෙන් අසා මනෝමය වශයෙන් හදාගත් එකකි
නහයෙන් දැනුන සුවද පවා
කයෙන් දැනුන ස්පර්ශය පවා සුමුදු ස්පර්ශය කියද්දි ඒ මනෝ රූප සේම වේදනාව යන්නෙන් ඒ මනෝ රූපද මව මින් ,කනෙන් ලෝකය සදමින් යයි.

එහෙනම් මම කිසි දිනක කිසිකෙනෙකු ඇසින් දැක නොමැත, කිසිවෙකු සමග කටින් කතා කර නොමැත, කිසිවෙකු ස්පර්ශ කර නොමැත, සිතින් සිතා නොමැත, නමුත් කණ?

සියල්ලම ශබ්දය නිසා මනෝ රූප වශයෙන් මැවෙන ලෝකයකි, එහෙනම් ඒ සියල්ල මායාවකි.

මෙම අප්පටිච්චිත විඤ්ඤාණය වන පරම සත්‍ය නොදැක්ක විඤ්ඤාණයකට කොටු වුණ සත්වයා අවිද්‍යා උමතුවෙන් ශබ්දය සංක්‍යාත කොටස් කර ස්වර බවට පත්කර ඒ ඒ සංඥා වලට නාමයන් ලබා දී ඒ ඒ මනෝරූප ලෝකයක් මැව්වා (මෙයද මායාවේම කොටසකි කිමද ඒ ශබ්දය කිසිදාක නොවෙනස් විය වෙනස්වී ස්වර වශයෙන් හැදුවා යැයිද සිතීම මායාවයි),  ඒ වගේම සළායතන උපතකුත් සෑදුවා... ඇස කණ නාසය දිව කය මනස, (මෙයද මායාවයි)
එහෙනම් මේ කණත් මායාවකි, මේ ශබ්දය මේ කනකට කිසිදා ඇසී නොමැත මන්ද මේ කණද ඒ මහා මායාවෙ කොටසක් බැවිනි මෙතැන ඇත්තේ එකම ශබ්දයකි එය පරම සත්‍ය ස්වභාවයයි.
මෙය අවභෝද කර ගත් මම මේ ශබ්දයයි, මේ ශබ්දය දැකීමෙන් ඔබට අවිද්‍යාව නොහොත් මෙම මායාව අවබෝද කර ගත හැක , මේ ඔබ ගන්නා සියලුම දර්ශණ ශබ්ද සංක්‍යාතය වෙනස් කරමින් මනෝ රූප සදමින් උප විඤ්ඤාණයෙන් සකස් කරමින් යන මායාවයි,

එය තේරුම් ගන්නා ඔබට. පරම සත්‍ය වූ ඔබට ,ඔබ යනු ශබ්ද සංක්‍යාතයක් යැයි වැටහේ, මුළු විශ්වයම ප්‍රකම්පණය වේ.
මෙයින් පසු ඔබ පෘතුවි සම්ප්‍රදායෙන් ඉවත් වූවෙකි,
ඔබට මැවෙන ලෝකයක් ගැන කතා කිරීමට නොහැක.
ඔබ මේ ශබ්දය ලෙස සදාකල් ජීවත් වූවෙකි, මහා මායාවක් වූ උප විඤ්ඤාණය ඇතිවීමට පෙර ඔබ ඔබේ සදාකල් පැවැත්මේ ප්‍රභාශ්වර මට්ටමේ පැවතීය, විඤ්ඤාණ කයක හා මස් කයක උපතක් යන මායාව නිසා කිලිටි වුණ ප්‍රභාශ්වර චිත්තය නොහොත් ශබ්ද සංක්‍යාතයක් කොටස් වලට කැඩී ලෝකයක් නිර්මාණය වූයේ ය. ඔබ කිසිදා මවගෙන් උපත් ලැබූවෙක් නොවෙයි, ඔබ කිසිදාක කළලයක්ව නොපැවතියේය. ඔබ කිසිදාක පුද්ගල ස්වරූපයෙන් නොසිටියේය, මව නිසා ළමයෙක් ඉපදුණි, ළමයා නිසා මවක් ඉපදුණි, එමසේම සෑම නෑකමක්ම ගහක් කොළක්ම ඉපදුණි, මෙය නාමරූප ප්‍රත්‍යයෙන් විඤ්ඤාණයත්, විඤ්ඤාණය ප්‍රත්‍යයෙන් නාමරූපත් යන, අන්‍යමන්‍ය ප්‍රත්‍යතාවයයි.

එහෙනම් කණට කිසිදා ඇසීද නොමැත, කණට ඇසුණා කියා සිතා මවා ගෙන ඇසට පෙනුනා කියලා ගත්තා, පස්සෙ ඇසට පෙනිලා නෑ කියලා කනට ඇසුන දේ හරහා මනෝමයව රුප හදා ගත්තා කියලා හිතුවා, අන්තිමට බලපුවාම කනට ඇහිලත් නෑ හදාගත්තු ලෝකයකුත් තිබිලා නෑ, මේ පරම නිබ්බාණ සත්‍ය විතරයි තිබුණේ සදාකාලිකවම. හේතු ඵල කතාකිරීමට නොහැක කුසල් අකුසල් නැමැත ,විපාක කයක් ගැන කතා කිරීමට පවා නොහැක.

විඤ්ඤාණයකට කොටු වුණ මිනිසුන් ඇත ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ලෝක ඇත, ඔබ සත්‍ය බවට පත්වූ විට ඔබගේ ලෝකයේ ඔවුන් සියලු දෙනා ද සත්‍යය බවට පත්විය. නමුත් විඤ්ඤාණය ට කොටු වූ වන්ගේ ලෝකයේ ඔවුන් සත්‍ය බවට පත් වී නොමැති කමින් ඔබද ඔවුන්ගේ ලෝකයේ සත්‍ය වී නොමැත..

පෙනෙන යමක් නැතිව පෙනීම දිට්ඨි
ඇසෙන යම නැතිව ඇසීම සෘත
දැනෙන යමක් නැතිව දැනීම
හිතෙන යමක් නැතිව සිතීම විඤ්ඤාත

දිට්ඨි සෘත මෘත විඤ්ඤාත

විශ්වය ශබ්ද සංක්‍යාතයකි එය ප්‍රකම්පණය වේ ....